گینه پاپوآ از کشورهای مشترک المنافع انگلستان در نیمه شرقی جزیره گینه نو درست در شمال استرالیا، دارای 462840 کیلومتر مربع مساحت و دارای 4 میلیون نفر جمعیت، پایتخت شهر پورت مورسبی (145000 نفر) واحد پول کینا، باسواد 32 درصد

 
استقلال 16 سپتامبر 1975 تدوین قانون اساسی 16 سپتامبر 1975 حکومت سلطنتی مشروطه، دارای نخست وزیر است.
دین: مسیحی، اعتقادات سنتی،
گروههای نژادی: پاپوآیی، گینه نوئی، ملانزی،
زبان: پاپوآئی، ملانزی، پیدجین، انگلیسی (رسمی).
محصولات عمده: سیب زمینی شیرین، قهوه، مغز نارگیل، روغن نخل، کاکائو، چای، کائوچو، گاو تولیدات عمده صنعتی: صابون تولیدات سیمان، لباس، تولیدات فلزی سبک کارخانه ای- لوازم زندگی (نقاشی شده) منابع طبیعی: مس، طلا، نقره، الوار، تن صادرات: مس، قهوه، کاکائو، لوبیا، مغز نارگیل، الوار- واردات: غذا، ماشین آلات، وسائل حمل و نقل، سوخت، مواد شیمیائی، طرفهای مهم داد و ستد: «استرالیا، انگلستان، ژاپن» است.
مساحت این کشور حدود یک چهارم خاک ایران میباشد.

جغرافیای طبیعی

«جغرافیا» گینه نو پاپوآبر نیمه شرقی جزیره گینه نو، درست در شمال استرالیا قرار و تعداد بسیاری جزایر دور و پراکنده دارد. ایالت ایریان جاوه اندونزی در مغرب آن قرار دارد. در شمال و مشرق جزیره مانوس، نیوبریتاین، نیوآیرلند و بوگائین ویل گینه نو پاپوآ واقع شده است.
بخش های داخلی کوهستانی است که بتازگی کشف شده است. فلات بلند آب و هوا را تا حدی با اینکه در ناحیه استوائی قرار گرفته لطیف ساخته اما سواحل دارای آب و هوای استوائی است. رود اسپیک و رود فلای قابل کشتی رانی است. جنگل ها و بارانهای استوائی فراوان دارد اما جاده های خوبی ندارد. از معادن آنطور که باید شناسائی و بهره برداری نشده اما مس و طلا استخراج و صادر میگردد. تنها بخش کوچکی کشت می شود.
ارتباطات بسختی میان مردم صورت میگیرد. بیش از 700 گویش قبیله ای درین سرزمین رایج است. بطوریکه قبیله ای زبان قبیله دیگر را نمی فهمد. بسیاری از مردم به پیدجین انگلیسی سخن می گویند و عده بسیار کمی خواندن و نوشتن میدانند. بیشتر مردم در روستاهای قبیله ای بشیوه ابتدائی اجداد خود زندگی میکنند. جنگهای میان قبایل پی در پی و تقریباً دائمی است.
این کشور به 200 میلیون دلار کمک سالانه استرالیا سخت نیازمند میباشد. دشت خط ساحلی 50 تا 150 مایل عرض و کوههای مناطق داخلی تا 14500 پا بلندی دارد.

دیدنیها

بناهای دولتی بندر مورس بی، روستاهای قبیله ای، معادن مس در جزایر بوگا این ویل، رابایول بر حزیره نیوبریتن، شهرک های کوه هاگان، لائه، گوروکا آی تاپه وه واک، پوپونده تا، مادانگ، کره ماو داریو بر سرزمین اصلی گینه.

جغرافیای تاریخی

مردم گینه نو پاپوآ عقیده دارند که در روزگاران بسیار پیش از خاک اصلی قاره آسیا بدین جزایر آمدند.
از نخستین اروپائیانی که از جزایر گینه نو پاپوآ دیدار نمودند فرماندار پرتغالی جزایر مالاکا، جورجه دمنه سس در 1526 بود.
در 1884 بریتانیا بخش جنوبی آنرا به تصرف در آورد. و آلمانیها بر بخش شمالی و جزایر اطراف آن دست یافتند.
در 1906 بخش جنوبی گینه نو ترینوری استرالیا گردید. با شکست آلمان در جنگ جهانی اول، سازمان ملل، بخش شمالی و جزایر اطراف آنرا در تصرف و اختیار استرالیا گذاشت.
در جریان جنگ جهانی دوم ژاپنیها بر بخش شمالی گینه نوپاپوآ دست یافتند.

حکومت

«حکومت» - در شانزده سپتامبر 1975 مستقل شد و دارای حکومت پارلمانی دموکراسی با قانون اساسی پیشرفته که قوه مقننه آن 109 نماینده در مجلس قانونگزاری ملی دارد.

قانون اساسی و حکومت

در انتخابات عمومی ژوئن- جولای 261987 کرسی را حزب پانگو و 18 کرسی را حزب جنبش دموکراتیک خلق و 12 کرسی را حزب ملی و 32 کرسی را احزاب دیگر و 21 کرسی را افراد مستقل بدست آوردند. در جولای 1988 حزب پانگو جای دولت قبلی را بر اثر پیروزی در انتخابات گرفت.

انرژی و منابع طبیعی

تولید سالانه برق حدود 3/490 میلیون کیلو وات ساعت ذخایر شناخته شده نفتی 500 میلیون بشکه- زمین کشاورزی 415000 هکتار.